RADIO PATAPOE PROGRAMME SCHEDULE [all times CET]. Constanly evolving, always subject to last-minute changes, there is no “definitive” weekly patapoe schedule, but here’s a rough guide to who and what you might hear when you tune in…..


aac (no flash needed)

aac also (flash player required)

Get the Flash Player to hear this stream.

16:00H:20:00H Evil!
Cire net lepan On mixcloud
20:00H till 22:00H: Drum and Bass Connection Show
22:00H till late : Feddo’s psychedelic show
the best of alchemical radio
18:30: 20:30H: jongens van de vlakte
tochtlatten kroeskoppen baardapen melkboerenhondenhaar
20:30H : 22:30H: C2000
C2000 on facebook
15:00H : 18:00H The Precinct of Reggae!
Ramses on Facebook ..
21:00-23:00:het programma
23:00-..:.. BSE!
BSE on mixcloud
17:00H till 20:00H S.T.R.O.N.T
Stront on facebook
20:00H till 22:00H BASSCULTURE Low-Pitched Pleasure
13:00H 15:00H traveling on horseback
tales from a different viewpoint
18:00H 20:00H: Gapend Gat…
22:00H:??:??H Action
Garage freakbeat punk from all over the world
16:00H:18:00H vega selecta
vega selecta On mixcloud
18:00 20:00H Tiago plays indi, indi rock , garage rock, alternative , independent.
Tiago on soundcloud
20:00H : 22:00H
Burgerwaanzin, Ongecontroleerde socio-pathologische verkenningen met sub-muzikale en poetische ondersteuning BURGER WAANZIN
22:00 till late:
surprise dj
late till much later:
klas-zieke herrie

nieuwe icecast en web server (amd64, debian)

Icecast was geen probleem: na het met de hand installeren van curl (debian curl package zet de bestanden niet op de plek waar icecast ze verwacht) draaien we nu de 2.3.3-kh10 versie. (vroeger de 2.3.2 KH).
de webserver gaf wel problemen: de database backup bleek niet compleet te zijn: beter gezegd: was onbruikbaar. Daarom zijn we terug in de tijd gegaan: de backup september 2013 bleek wel bruikbaar!

Enfin, na een hoop gedoe zijn we weer bereikbaar op 16GB met twee Intel(R) Xeon(R) CPU L5410 @ 2.33GHz
cpu’s. Twee ethernetdevices in failover en 2x 2TB hardraid 1 server
hdd’s. We virtualiseren met KVM.

Hacking into google drive (voR)

Your smartphone may be far less secure than you think. A group of computer scientists say they’ve found a way to hack into six out of seven popular apps like Gmail on Android, Windows and iOS platforms, with a success rate of up to 92 percent.

The weakness, which was discovered by researchers from the University of California Riverside, means they could get potentially sensitive information, such as looking at emails and changing passwords. Thankfully for unsuspecting citizens, the team says it has no interest in using any personal data, but will instead present its findings in a paper: “Peeking into Your App without Actually Seeing It: UI State Inference and Novel Android Attacks,” at the USENIX Security Symposium in San Diego on Friday.

The team believed they could find a fault in an app because so many are produced by so many different developers. Once a user downloads a number of apps to his or her smartphone they are all running on the same shared platform, or operating system. Therefore users leave themselves open to attacks as an Android phone allows itself to be hijacked or pre-empted.

“The assumption has always been that these apps can’t interfere with each other easily,” said Zhiyun Qian, one of the authors of the paper and a member of the University of California Computer Science and Engineering Department. “We show that assumption is not correct and one app can in fact significantly impact another and result in harmful consequences for the user,” the website reported him as saying.

The research team managed to carry out their attacks via a newly-discovered shared-memory side channel, which exists in nearly all popular Graphical User Interface (GUI) systems, the study stated. The public side channel details the shared memory statistics of other processes. The key for the team was to try and see what the user was doing, so they could get their timing just right to log on at the exact same moment as the user.

Once they could see what the user was doing, they would be able to enter the app and extract whatever the data they wanted. The researchers gave the example of the CHASE app, where they were able to control the user’s camera forcing it to take a second picture of the cheque, which would be then sent to them.

In all the team tried to access seven apps, with Gmail and H&R Block proving the easiest to hack with a 92 percent success rate. On the other hand, Amazon was by far the hardest with just a 48 percent success rate. According to, Amazon was much more difficult to gain entry to because the app allows one activity to transition to almost any other activity, increasing the difficulty of guessing which activity it is currently in.

The research team said in their paper that they would recommend ways to try and eliminate the side channel, and would suggest more secure system designs. However, Qian had some simple advice how not to get caught out: “Don’t install untrusted apps,” he said, but also admitted that there will also need to be a balance in making a device functional, yet secure.

Ticket in dem Krieg

Statement from No Borders in Calais

> > > > > Statement from No Borders in Calais > by consensusdecisionmaking > (French and Arabic below) Dear all, No Borders people are circulating this statement below in Calais, as one small move to help push political debate here. Hopefully other groups and individuals, especially from the migrant communities here, may also make their own statements. This is an interesting time in Calais. The numbers of people trapped […] > > Read more of this post > > consensusdecisionmaking | August 21, 2014 at 3:00 pm | Categories: News | URL: > > > > >

Live From The Field

the white rider (Het leuke van … is

archief is terug!

En aangevuld met oud materiaal!

Om terug te luisteren ga je naar maandelijks (!)archief en kies je of voor de dag en het uur dat je wil opslaan of beluisteren of kies een van de programma’s van langer geleden uit Oud materiaal
Heb je zelf nog programma’s die je in het archief wil hebben? Laat het weten! info(at)

Het volgende script maakt dit mogelijk:
#Go to the archive directory:
cd /var/www/wordpress/archive
#Stop the archiving for the last hour:
kill `cat archivePID`
#Start recording in the background (&) a new archive file of the stream “”:
wget -q -O $(date +%Y%m%d-%H%M.mp3) http://localhost:8000/transit &
#Get the Process ID for the job we just started:
echo $! > archivePID
#Wait a few seconds to make sure the job has started and the archive file has been opened:
sleep 5

Verspreidt “verboden teksten”

Aleksej Balabanov, enfant terrible van de Russische cinema

: Retrospectief Aleksej Balabanov, enfant terrible van de Russische cinema in EYE (2 t/m 19 december 2013)
Amsterdam, 21 oktober 2013

Retrospectief Aleksej Balabanov, enfant terrible van de Russische cinema

EYE wijdt een retrospectief aan de eerder dit jaar overleden Russische cineast Aleksej Balabanov, die in 1997 internationaal doorbrak met Brat (Brother), een keihard portret van de maffia in St-Petersburg. De controversiële regisseur schildert in zijn films vaak een nachtmerrieachtig beeld van Rusland als een land in ontbinding waarvan het verval niet meer te stoppen is. Zijn films zijn wel omschreven als een elektroshock, en vormen de afsluiting van het EYE-programma ‘Ruskino 1913-2013: de vele gezichten van de Russische film’.
2 t/m 19 december – Retrospectief Aleksej Balabanov
EYE, IJpromenade 1, Amsterdam,

De fel bediscussieerde films van Aleksej Balabanov spelen zich vaak af in de schaduwkant van St.-Petersburg, en keren zich hardhandig tegen de sovjetnostalgie in het huidige Rusland. Aleksej Balabanov (1959) begon zijn carrière als regieassistent in de filmstudio’s van zijn geboorteplaats Sverdlovsk. In 1984 diende hij als soldaat in het door de Russen bezet Afghanistan, een ervaring die bijdroeg aan zijn zwart getinte wereldbeeld. Op zijn speelfilmdebuut Happy Days (1991) volgden controversiële films als Brat (Brother) en Cargo 200. Balabanov, die zichzelf omschreef als de ‘anti-establishment rock ‘n’ roller van de Russische film’, verenigde patriottisme en politieke incorrectheid moeiteloos met een volstrekt eigenzinnige filmstijl, die zowel publieksfilms (Brat) als arthouse films (Of Freaks and Men) opleverde. Daarbij stak hij zijn visie op het moderne Rusland als een door het roofkapitalisme kapot gemaakt, moreel failliet, door en door corrupt land niet onder stoelen of banken. Controverse, geweld en provocatie vormen de rode draad van Balabanovs oeuvre – gangsters zijn de helden van zijn films – toch werd zijn werk in flink wat Russische bioscopen gedraaid. Na zijn overlijden dit voorjaar schreef premier Medvedev op Facebook zelfs dat de films van Balabanov ‘een collectief portret vormden van ons land in de meest dramatische periode in de geschiedenis’.

Tot zijn dood werkte Balabanov aan verschillende projecten, waaronder een film over Stalin als de godfather van de misdaad in Rusland. Van de twaalf speelfilms die Balabanov heeft gemaakt zijn alleen Brat (1997) , Of Freaks and Men (1998) en Cargo 200 (2007) in de Nederlandse filmtheaters uitgebracht. Wel was hij een vaste gast van het International Film Festival Rotterdam, dat de meeste van zijn films vertoonde.

EYE vertoont van 2 t/m 19 december Happy Days (1991), The Castle (1994), Brat (1997), Of Freaks and Men (1998), Brat 2 (2000), Cargo 200 (2007), Morphia (2008), Stoker (2010) en Me Too (2012). Van Andrej Tarkovski is tevens de Russische klassieker Stalker te zien, inspiratiebron voor Balabanovs laatste film Me Too.

BIJLAGE: Filmbeschrijvingen

Aleksej Balabanov (RU 1997)
Ruige, soms cynische gangsterfilm speelt zich af in een verkrot, wodka doordrenkt St.-Petersburg, waar de maffia de dienst uitmaakt. Hier ontpopt Danila, een jongen zonder moraal of wroeging, zich tot engel der wrake. Aleksej Balabanov liet zich voor zijn tweede speelfilm inspireren door Martin Scorsese’s Taxi Driver.

‘De stad is een kracht die mensen zwak maakt’, zegt een van de personages in Brat (Broer), de inmiddels klassieke wraakfilm die een grote hit was in Rusland. Voor een romantisch beeld van St.-Petersburg moeten we dan ook niet bij de dwarse regisseur Balabanov zijn. In Brat wordt een jonge ex-militair door zijn broer de wereld van huurmoorden ingetrokken. Balabanov diende in 1984 als soldaat in Afghanistan – een ervaring die ter inspiratie diende voor deze kaskraker.
2 dec 21.00

Of Freaks and Men (Pro ourodov i lioudiei)
Aleksej Balabanov ( RU, 1998)
St.-Petersburg, eind 19e eeuw. Een handige fotograaf dringt zich de levens binnen van twee licht decadente families en maakt erotische opnamen met een vroege camera. In zijn tweede fictiefilm schildert Balabanov als een Dostojevski van de stille film een donker portret van geheime menselijke verlangens.

Balabanov toont in zijn vertelling over de passie van welgestelde burgers – een dokter, zijn blinde vrouw, hun geadopteerde Siamese tweeling en een spoorwegingenieur met een mooie dochter en een bediende – de decadente kant van het voorrevolutionaire Rusland. In sepiakleurige beelden laat hij zien hoe een handige pornograaf de families om zijn vingers windt, inspeelt op geheime verlangens en vervolgens zijn slag slaat door chantage en subtiele machtspelletjes – de Siamese tweeling wordt zonder pardon als freakattractie geëxploiteerd.
Balabanov kreeg bij uitbreng van de orthodox-religieuze autoriteiten te horen dat men niet gesteld was op zijn zwarte weergave van menselijke relaties; na vertoning op het filmfestival van Karlovy Vary vond de film toch zijn weg naar het publiek. Opmerkelijk is het gebruik van tussentitels en andere stijlmiddelen die sterk aan de esthetiek van vroege cinema doen denken.
5 dec 19.30

Happy Days (Schastlivije dny)
Aleksej Balabanov (RU, 1991)
Voor zijn opmerkelijke debuut bewerkte Balabanov zelf Samuel Becketts Happy Days tot een Raul Ruiz-achtige film. Een pas uit de kliniek ontslagen psychiatrische patiënt dwaalt door zijn geboortestad St.-Petersburg om te achterhalen wat er in zijn verleden is gebeurd.
Tijdens zijn zoektocht stuit de man op ruïnes en verpauperde buurten vol brute bewoners die zich in een soort oerstaat bevinden. Samen met de stad gaat hij ten onder. De titel – ontleend aan Becketts toneelstuk waarin een vrouw ergens in een woestijn tot haar middel in het zand zit – mag dan ook als ironisch worden opgevat. Happy Days markeert Balabanovs eerste samenwerking in een lange reeks met acteur Viktor Soechoroekov.
6 dec 17.00

Brat 2
Aleksej Balabanov (RU, 2000)
Vervolg op het controversiële Brat, Balabanovs ruige, zwarthumoristische gangsterfilm over een wodka doordrenkt St.-Petersburg waar de maffia de dienst uitmaakt. In Brat 2 zijn de hoofdpersonen een jaar verder in hun leven en – gelukkig, vond het Russische publiek – geen spat veranderd.

Veteraan van de Tsjetsjeense oorlog Danila (Sergej Bodrov jr.) komt weer samen met een paar van zijn kameraden van destijds. Een van hen vraagt Danila, lid van de Russische maffia, of hij niet eens een kijkje wil nemen in Chicago, waar zijn geëmigreerde broer, een ijshockeyer, in geldproblemen zit. Danila en zijn broer Victor nemen polshoogte in de ‘windy town’, waarna de dingen weer hun zwarthumoristische, gewelddadige loop nemen.

In Rusland werd de film ontvangen als ‘Ons antwoord op James Bond en andere antisovjetfilms’, zoals een criticus van het weekblad Itogi schreef; volgens hem was Brat 2 ook ‘de eerste manifestatie van een nieuwe, snobby Russische houding tegenover de VS’.
7 dec 19.30

Cargo 200
Aleksej Balabanov (RU, 2007)
Cargo 200, een rauwe thriller over de Sovjet-Unie in de jaren voor de glasnost, keert zich hardhandig tegen de sovjetnostalgie in het huidige Rusland. Balabanovs elfde film won meerdere internationale prijzen en werd vergeleken met Abel Ferrara’s Bad Lieutenant, eveneens zeer heftig van toon.

Plaats van handeling is het fictieve stadje Leninsk, het jaar is 1984. Net buiten Leninsk, langs de weg naar Leningrad, komt een aantal Russen bijeen in een illegale destilleerderij: de dochter van de plaatselijke partijvoorzitter met haar date, een professor in het ‘wetenschappelijk atheïsme’, een Vietnamese automonteur en een rechercheur. Terwijl de wodka stroomt ontspoort het gezelschap volledig.

Met zijn negende speelfilm lokte Balabanov felle reacties uit. Festivalgangers spraken van ‘de
Russische Bad Lieutenant’, ‘een film als een elektroshock’. In Rusland vond men dat Balabanov zijn vaderland te grabbel had gegooid: de regisseur schilderde een nachtmerrieachtig beeld van laatcommunistisch Rusland als een land in ontbinding waarvan het verval niet meer te stoppen is. Filmjournalist Peter van Bueren omschreef de film als ‘meedogenloos, onontkoombaar en verpletterend’. KNF-prijs IFFR.
9 dec 19.30

Aleksej Balabanov (RU, 2010)
Sardonische zwarte komedie over een verborgen stookkelder in St-Petersburg, waar een oude oorlogsveteraan, de ‘stoker’, regelmatig de aangevoerde lijken van postcommunistische maffia in zijn ketel verbrandt om het appartementencomplex te verwarmen.

De stoker blijft onverschillig onder zijn dagelijkse bezigheden en zijn ware motieven blijven dan ook in duistere nevelen gehuld. Ondertussen schrijft de stoker, een hersenbeschadigde oorlogsheld in Afghanistan, een boek over een Rus die andere mensen aan de lopende band vernedert. Balabanov gebruikte niets-aan-de-hand-popdeuntjes om het contrast met de wreedheden te vergroten.
8 dec 19.30

Morphia (Morfiy)
Aleksej Balabanov (RU, 2008)
Fraai gestileerde, sinistere bewerking van de korte verhalen van Michail Bulgakov over een piepjonge plattelandsdokter in het Rusland van 1917, die aan de morfine verslaafd raakt om zijn zware dokterspraktijk te kunnen blijven uitvoeren.

De plattelandsdokter houdt zich verre van de verschrikkingen die zich rond hem afspelen en stort zich liever volledig op zijn kliniek, in moeilijke momenten geholpen door de morfine. Als hij in 1917 te horen krijgt dat er een tweede revolutie schijnt te zijn uitgebroken in St.-Petersburg, weet hij slechts te antwoorden: “Oh ja? Stook de banja (sauna) even op.” De tragisch omgekomen cultacteur Sergej Bodrov jr. schreef het scenario.
11 dec 21.30

Me Too (Ja tozhe hochu)
Aleksej Balabanov (RU, 2012)
Ironische, deels door Tarkovski’s Stalker geïnspireerde road movie speelt zich af in een verboden zone in een nucleair vervuild gebied waar een mythische kerktoren schijnt te staan, die alleen uitverkorenen zou toelaten door de hemelpoort.

In Balabanovs grimmige zwarte komedie reizen een moordenaar, een prostituee, een oude man, een muzikant en diens vriend naar de ‘Klokkentoren van Geluk’, ergens tussen St-Petersburg en het stadje Oeglitsj, een mysterieus portaal naar het paradijs in een ernstig nucleair vervuild gebied. Regisseur Balabanov zelf heeft ook een klein rolletje: hij zit met een gebroken arm op een muurtje bij de klokkentoren.
18 dec 21.30

The Castle (Zamok)
Aleksej Balabanov (RU, 1994)
Eerste komische filminterpretatie van Kafka’s ‘Het slot’ geeft een luchtige draai aan de waanwereld waar de landmeter aan de poort van het kasteel in verzeild raakt. Vertoning i.h.k.v. de Kafka-week tijdens de tentoonstelling over de gebroeders Quay.

Landmeter K. verzandt in het claustrofobische, bureaucratische wereldje van de bewoners in de omgeving van het slot, waar iedereen totaal van in de ban lijkt te zijn. K. roept de hulp in van de minnares van een van de slotheren, om toegang te krijgen tot het slot. Balabanov maakte voor de geluidsband gebruik van ingenieuze muziekmachines en kleedde zijn film tijdloos aan, zodat het zich overal en nergens kan afspelen.
19 dec 21.00

Refugees in Calais from die Zeit 17/10/2013

Selbst die einfachste Unterkunft wird zerstört
In Calais stranden Flüchtlinge, die von Frankreich nach England wollen. Eine beispiellose Vertreibungskampagne sorgt jedoch dafür, dass die Flüchtlingszahlen sinken. VON CHRIS GRODOTZKI

Vor Lampedusa kentert ein Flüchtlingsboot nach dem anderen. In Hamburg kontrolliert die Polizei Menschen, die wie Afrikaner aussehen, um die herauszufiltern, die illegal von ebendieser Insel nach Deutschland kamen. Vor dem Brandenburger Tor protestieren 29 Asylbewerber im trockenen Hungerstreik. Die Auswüchse der prekären europäischen Einwanderungspolitik manifestieren sich an vielen Orten. Im nordfranzösischen Calais ungewöhnlicherweise durch einen Rückgang der Flüchtlingszahlen.

Dabei ist Calais, an der engsten Stelle des Ärmelkanals gelegen, seit jeher der Dreh- und Angelpunkt des Personenverkehrs zwischen dem europäischen Festland und Großbritannien. Die Stadt zieht deshalb neben Touristen, Truckern und Geschäftsreisenden auch diejenigen an, die keine Einreisegenehmigung bekommen. Tausende “illegaler” Migranten, Geflüchtete aus aller Welt, haben in den vergangenen Jahren versucht, von Calais weiter nach Großbritannien zu gelangen.

Viele von ihnen sind wegen der kolonialen Vergangenheit, familiärer Bande oder schlicht wegen ihrer Sprachkenntnisse mit England verbunden. Deshalb versuchen sie, auf oftmals waghalsigen Wegen über den Kanal zu kommen. Aber diese letzten 34 Kilometer der oft jahrelangen Odyssee werden oft zur unüberbrückbaren Hürde. Denn die Seegrenze Calais-Dover ist wohl der bestbewachte Grenzübergang innerhalb der Europäischen Union. Mit Hunden, Herzschlagdetektoren, LKW-Röntgengeräten und Atemluftscannern machen Grenzschützer auf beiden Seiten des Ärmelkanals Jagd auf die blinden Passagiere. Im ersten Halbjahr 2009 wurden beispielsweise allein bei LKW-Kontrollen mehr als 14.000 Menschen festgenommen, die den Kanal ohne Papiere überqueren wollten.

Mehr Menschen aus Zentralafrika und Syrien

Zum Brennpunkt der undokumentierten Migration in Europa wurde Calais erstmals in den 1990er Jahren, als Flüchtlinge aus dem zerfallenden Jugoslawien in die Hafenstadt strömten. Seitdem ist die Community der sogenannten Transit-Migranten in ständiger Bewegung, sowohl was ihre Größe als auch ihre Zusammensetzung betrifft: Nach den Kosovaren kamen die Afghanen, dann die Sudanesen, Eritreer, Lybier und Iraner. Mittlerweile wird der Anteil der Menschen aus Zentralafrika und Syrien immer größer.

© Chris Grodotzki

24, ist freier Fotojournalist und arbeitet seit Jahren zum Thema Flucht und Migration nach Europa. Für seine Multimedia-Reportage “Stadt der Gesichtslosen” über die Sans-Papiers von Calais erhielt er vor kurzem den DPA News Talent Journalistenpreis 2013.
Im Jahr 2002 wurde das Auffanglager des Roten Kreuzes in Sangatte geschlossen. Das Camp, das für 200 Menschen ausgelegt war, musste zeitweise für mehr als 1.800 herhalten. Die Schließung war vor allem eine Folge der “Tolérance zéro”-Agenda des damaligen französischen Innenministers Nikolas Sarkozy. Außerdem machte Großbritannien Druck. London und Paris einigten sich schließlich: Frankreich schließt die Notunterkunft und im Gegenzug, “wird Britannien aufhören, so attraktiv zu sein”, wie sich der damalige Innenminister David Blunkett ausdrückte. Das britische Asylgesetz wurde verschärft.

Auch die nach der Schließung des Rotkreuz-Camps entstandenen inoffiziellen Zeltstädte in den Dünen rund um Calais wurden nicht geduldet; 2009 räumte die Polizei das größte “Jungle Camp”, in dem zeitweise über tausend afghanische Flüchtlinge gelebt hatten. In den darauf folgenden Jahren wurden mehrere, primär von sudanesischen Flüchtlingen besetze Industrieruinen, nicht nur geräumt, sondern danach sofort abgerissen.

Die letzte große Welle der Repression folgte 2012, als sich Calais anlässlich der Olympischen Spiele als Vorzimmer Londons profilieren wollte – als sauberes Vorzimmer. Zu dieser Zeit hielten sich, laut Angaben des UN-Flüchtlingskommissariats UNHCR, durchschnittlich noch etwa 500 Transit-Migranten in der 70.000-Einwohner-Stadt auf.

Stadt der Gesichtslosen – Die Illegalen von Calais von Chris Grodotzki on Vimeo.

Zum Aufräumen hat die Aufstandsbekämpfungseinheit der französischen Police Nationale – die “Compagnies Républicaines de Sécurité” (CRS) – schon seit Jahren eine Einheit in Calais stationiert. Sie sollen es den Flüchtlingen in Calais so unbequem wie möglich machen. Fast jeden Morgen kommt es zu Razzien in den provisorischen Unterkünften der Migranten. Decken, Schlafsäcke und Zelte werden konfisziert oder zerstört. Immer wieder werden Räume in den besetzten Häusern beispielsweise mit Urin oder Öl unbewohnbar gemacht. Wer sich nicht rechtzeitig davonmacht, wird mit ins “Detention Center” im sechs Kilometer entfernten Coquelles genommen, erkennungsdienstlich registriert und ein paar Stunden oder Tage dort festgehalten.

Etwa 300 Flüchtlinge verteilen sich über die ganze Region

Nach der Aufräumaktion zu Olympia sind heute nur noch etwa 300 sogenannte Sans-Papiers (Papierlose) in Calais unterwegs und diese verteilen sich über die ganze Region: In kleinen Gruppen leben sie auf der Straße, in den Parks, in verfallenen Gebäuden oder kleineren “Jungle-Camps” in Wäldern und Dünen. Jeder Versuch eine eigene Infrastruktur aufzubauen – und dazu zählen schon Camps, die mehr als 20 bis 30 Menschen beherbergen – wird entdeckt und zerstört.

“Gerade jetzt im Herbst versuchen die Polizisten Häuser und Camps zu räumen und den Migranten möglichst viele potentielle Unterkünfte für den Winter zu nehmen”, sagt ein deutscher Aktivist der “Calais Migrant Solidarity”, der lieber ungenannt bleibt. Das Netzwerk junger Aktivisten aus Großbritannien, Frankreich und Deutschland ist seit Jahren in Calais aktiv um die Sans-Papiers zu unterstützen und Polizeiübergriffe zu dokumentieren.

“Calais, Lampedusa, Griechenland – wir müssen realisieren, dass diese Zustände miteinander zusammenhängen”, kommentiert William Spindler von der UNHCR. Erst vor Kurzem erreichte ein erster, großer Schwung syrischer Flüchtlinge Calais. Einige von ihnen kamen direkt vom Mittelmeer. Während die meisten anderen Flüchtlinge aufgrund der harschen Lebensbedingungen in Calais primär junge Männer sind, sind unter den etwa 60 syrischen Flüchtlingen auch Frauen und Kinder.

Nach den ersten zwei Monaten und mehreren Räumungen gingen die Syrer am zweiten Oktober in die Offensive: Sie besetzten die Fußgängerbrücke zum Fährterminal, einige traten in Hungerstreik. Sie schrieben auf, dass sie Familie und Freunde in England hätten, mit denen sie leben wollten. Sie wollen Asyl in England beantragen und fordern einen legalen Weg, dort hinzugelangen.

Als die Polizei zwei Tage später begann, die Brücke zu räumen, drohten zwei der Geflüchteten, vom Dach des Terminals in den Tod zu springen. Das geforderte Treffen mit der britischen Einwanderungsbehörde fand daraufhin immerhin statt, jedoch ohne irgendein Zugeständnis von
britischer Seite.