Uit nrc : oorlogsindustrie

Oorlogsindustrie Met alléén beroepsmilitairen win je de oorlog niet. Steeds vaker komen huurlingen in dienst, zelfs bij de VN. Een van de grote spelers op dat gebied is het bedrijf Blackwater. Die huurlingen dachten boven de wet te staan.
DoorTOON BEEMSTERBOER15 APRIL 2015

„Ik ben ervan overtuigd dat mijn naam zal worden gezuiverd, in dit leven en in het volgende”, verklaarde Paul Slough plechtig in de rechtszaal in Washington. Hij is een van de vier voormalige huurlingen van het Amerikaanse beveiligingsbedrijf Blackwater die maandag zware straffen kregen voor de moord op veertien ongewapende Iraakse burgers in Bagdad. De beveiligers blijven volhouden dat ze pas schoten nadat hun konvooi onder vuur kwam te liggen. Maar tientallen getuigen, onder wie enkele voormalige collega’s, verklaarden dat er van provocatie geen sprake was.

Drie van de vier mannen kregen dertig jaar celstraf. De vierde, die de geweldsuitbarsting op het kruispunt in gang zette door het vuur te openen op een auto die een stopteken van een verkeersagent negeerde, kreeg levenslang. Het betekent dat de vier mannen, door familie en vrienden omschreven als vaderlandslievende family men uit kleinsteeds Amerika, het grootste deel van hun leven achter de tralies zullen doorbrengen. Al kunnen ze nog in beroep gaan.

De schietpartij in Bagdad was een van de dieptepunten van de Amerikaanse bezetting van Irak. Het incident vestigde de aandacht op het feit dat de Verenigde Staten de oorlog grotendeels hadden geoutsourcet. De bezettingsmacht bestond voor 50 procent uit medewerkers van defensiebedrijven, grotendeels oud-militairen, die gebouwen bewaakten, konvooien escorteerden, maar ook meer allerdaags werk deden zoals de catering en het schoonmaken van legertoiletten.

Stond Blackwater boven de wet?
Het machtigste bedrijf in Irak was Blackwater, dat voor 1 miljard dollar aan Amerikaanse overheidscontracten had binnengesleept. Oprichter Erik Prince, een belangrijke donateur van de Republikeinse partij, stond bekend om zijn cowboymentaliteit. In 2007 waren zijn huurlingen bij 56 schietincidenten in Irak betrokken.

Enkele weken voor de fatale schietpartij in Bagdad had het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken een onderzoek geopend naar de operaties van Blackwater. Maar dit werd afgeblazen nadat een hoge manager van het bedrijf dreigde de onderzoeksleider te vermoorden. „Huurlingen van Blackwater dachten dat ze boven de wet stonden”, zei hij later – wat in feite ook zo was, want ze waren immuun voor vervolging in Irak.

Het bloedbad in Bagdad leidde tot een fel debat over de inzet van huurlingen in oorlogsgebieden. Een decennium van oorlog had van de industrie een miljardenbusiness gemaakt. Het bedrag dat het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken uitgaf aan het inhuren van veiligheidsbedrijven steeg van 165 miljard dollar in 1999 tot 414 miljard in 2008. Het beroepsleger was te klein voor grote, langdurige operaties zoals in Irak en Afghanistan. Bovendien maakte het thuisfront zich minder druk om een gesneuvelde huurling dan om een soldaat.

Het thuisfront maakt zich minder druk om gesneuvelde huurlingen dan om een soldaat

Nu het Amerikaanse leger grotendeels weg is uit Irak en Afghanistan, valt er voor defensiebedrijven minder geld te verdienen. Maar dat betekent niet dat de industrie in een crisis verkeert. „De VS zullen de komende jaren alleen maar afhankelijker worden van Wall Street bij het voeren van oorlog”, schrijft Sean McFate, auteur van het boek The Modern Mercenary, in het tijdschrift Foreign Policy.

Volgens McFate vormt de Amerikaanse terugtrekking uit Afghanistan juist een kans voor veiligheidsbedrijven. „Contractanten zullen helpen het veiligheidsvacuüm te vullen dat is achtergelaten door de Amerikaanse troepen”, schrijft hij. „Defensiebedrijven zullen zich ook verdringen in Irak, als de VS hun missie daar uitbreiden. De markt zal wellicht groeien, meer competitief worden en zich ontwikkelen in een vrije markt voor geweld – wat betekent dat het vermogen om oorlog te voeren beschikbaar is voor iedereen die het kan betalen.”

Volgens McFate zijn het niet de gevestigde bedrijven in de VS en Groot-Brittannië die nu het snelst groeien, maar nieuwe bedrijven in Rusland, China en ontwikkelingslanden. Vaak zijn het voormalige rebellenleiders die nieuwe carrièremogelijkheden zien. Veel krijgsheren uit de Afghaanse burgeroorlog in de jaren 90 zijn schatrijk geworden door hun diensten aan te bieden aan het Amerikaanse leger.

Iederéén gebruikt beveiligers
Daarbij neemt de vraag naar beveiligers in conflictgebieden alleen maar toe. Olie- en mijnbouwbedrijven huren beveiligers in om hun operaties te beveiligen, scheepvaartbedrijven om aanvallen van piraten af te slaan, en hulporganisaties om hun medewerkers te beschermen.

Ook de Verenigde Naties outsourcen hun beveiliging in toenemende mate. De organisatie is steeds vaker actief in conflictgebieden en haar personeel is regelmatig doelwit van aanslagen en ontvoeringen. In 2012 gaf de volkerenorganisatie 124 miljoen dollar aan uit aan particuliere beveiliging, zo blijkt uit het rapport Contracting Insecurity dat het Global Policy Forum vorig jaar publiceerde. Maar dit cijfer is onvolledig, zegt Lou Pingeot, auteur van het rapport. „Dit is deel van het probleem: de VN hebben zelf geen duidelijk beeld hoeveel geld ze uitgeven en aan wie.”

Het gevolg is dat de organisatie regelmatig bedrijven heeft ingehuurd die in opspraak zijn geraakt wegens wangedrag en excessief gebruik van geweld. Pingeot geeft als voorbeeld de Amerikaanse marktleider G4S, dat volgens mensenrechtenorganisaties vorig jaar met grof geweld een opstand neersloeg in een Australisch asielzoekerskamp op Papoea-Nieuw-Guinea. Of neem Saracen Uganda, dat betrokken was bij de illegale exploitatie van grondstoffen in Congo.

Is dit het ultieme kwaad?
Het inhuren van veiligheidsbedrijven is zeer omstreden binnen de VN. Want het heeft grote gevolgen voor de legitimiteit van een organisatie die neutraal wil zijn. „De inzet van dit soort bedrijven is een symptoom van een groter probleem”, zegt Pingeot. „Lidstaten willen dat de VN actief blijft in gevaarlijke gebieden. En VN-missies krijgen een steeds ruimer mandaat, zoals in Oost-Congo, waar blauwhelmen actief de strijd aanbinden tegen gewapende groepen. Maar wat betekent dit voor het ‘neutrale’ humanitaire werk? De VN moeten zich afvragen wat voor organisatie ze willen zijn.”

Pingeot wil de beveiligingsindustrie niet afschilderen als „het ultieme kwaad dat stiekem de wereld wil overnemen. Beveiligingsbedrijven worden machtiger omdat staten ze daarvoor de ruimte geven. Blackwater was een uitzonderlijk bedrijf, dat zich boven de wet plaatste omdat de Amerikaanse regering totaal geen toezicht hield. Maar zolang beveiligingsbedrijven zich kunnen onttrekken aan democratische controle blijft het risico op excessen bestaan.”

WAT VOOR BEDRIJF IS BLACKWATER?

Blackwater is in 1997 opgericht als veiligheidsbedrijf. Sinds 2000 voerde het bedrijf grote militaire operaties uit voor het Amerikaanse leger. Onder meer de oorlog in Irak en Afghanistan leverde Blackwater opdrachten op ter waarde van meer dan een miljard dollar.

In 2009 raakte Blackwater in opspraak en veranderde in Academi. Vier medewerkers van het bedrijf bleken tijdens de Irakoorlog 14 ongewapende Irakezen te hebben gedood. Deels vanwege dit schandaal veranderde Blackwater zijn naam. Een jaar later werd het verkocht aan investeerders.

De oprichter van Blackwater zou nu voor de Verenigde Arabische Emiraten werken. Erik Prince, tevens oud-Navy SEAL, zou betrokken zijn bij de bouw van een leger huursoldaten voor de emiraten. In zijn boek Civilian Warriors: The Inside Story of Blackwater and the Unsung Heroes of the War on Terror verdedigt hij de praktijken van Blackwater.

Het grootste veiligheidsbedrijf ter wereld is het Britse G4S. Met 618,000 medewerkers is G4S een van de grootste werkgevers ter wereld. Het bedrijf speelt een belangrijke rol in conflictgebieden en houdt zich bezig met veiligheid rond vliegvelden, banken en gevangenissen.

Andere grote veiligheidsbedrijven actief in conflictgebieden zijn: Aegis (Amerikaans, levert onder meer troepen aan de Verenigde Naties), Unity Resources Group (Australisch, actief in Irak) en Erinys (Brits, vooral actief in Afrika).

Self-organized workers press SYRIZA to keep its promises

Post image for Self-organized workers press SYRIZA to keep its promises

Autonomous and horizontal workers’ movements in Greece embarked on a caravan to Athens to remind the SYRIZA government of the base from which it arose.

Photo by Nikolas Georgiou.

Workers’ movements and their supporters from throughout Greece embarked on a caravan to Athens earlier this month to speak with and make demands on the new SYRIZA government. They are asking for concrete support for their struggles, each of which is based on self-organization and horizontality. Saturday, April 4 marked the first day of a caravan that traveled to various towns throughout Greece, meeting with and gathering other workers in struggle in each location, who then all made their way to Athens.

The struggles range from the Thessaloniki-based recuperated factory Vio.Me and the self-managed television and radio station ERT, who together are spearheading the caravan, to workers occupying their workplaces and resisting permanent layoffs in a variety of ways in other parts of the country. The caravan culminated in Athens with 500 women cleaners who are in negotiations with SYRIZA for what they hope will be their fair rehiring.

What all of the participants have in common is that they organize in assemblies, where each person has equal decision-making power, and attempt to break down hierarchies and power structures. They are petitioning the new SYRIZA government for a variety of things, the core of which is that they are able to maintain their horizontality and self-organization, which some want to see codified in law.

Almost everyone involved in the movements here in Greece would agree that it was through their struggle and support that SYRIZA was able to come to power. In some cases, SYRIZA members were and are movement participants, and in others the party actively supported and agreed to continue to support the movements’ activities and demands in the future.

Now, a few months after SYRIZA’s electoral victory, some movement participants are beginning to question whether the party will make good on its promises of support. These movements range from those opposing the mining project in Chalkidiki, the struggle for refugee and migrant rights, those opposing anti-terrorism laws, and many other struggles — from workers and students to autonomous health clinics.

Many people with whom I spoke believe that there are active negotiations taking place within the new government and that change will indeed come; others have already lost any confidence that the government will make the promised changes — and then quite a few fall somewhere in between, believing that there are good faith negotiations taking place, but that if there is no pressure from below, the government may not act on what they promised. The workers’ caravan to Athens comprises each of these perspectives, and thus they want to both speak to, and make demands on, the government.

Over the past few years, the two most important workers’ struggles in Greece based on self-organization and around the principles of autonomy and horizontality have been those of Vio.Me (a former producer of construction materials) and ERT (the occupied national public television). Vio.Me was occupied in 2012 and after numerous assemblies the workers decided to not only occupy, but put the workplace back into production, without bosses or hierarchy — recuperating it — intentionally using the same language as the movements in Argentina.

The case of ERT began in June of 2013, when the former government laid off all of the national television worker in the country. Both the Athens and Thessaloniki broadcasting agencies held assemblies and immediately decided to occupy the stations and continue to broadcast. While in Athens many workers eventually went back to work due to a combination of a violent police eviction and rehiring offers by the government, in Thessaloniki the ERT remained occupied and has been running and broadcasting news without hierarchies or bosses since June 2013.

In both Vio.Me and ERT, the workers describe what they are doing as something beyond just keeping production going, and explain how they are creating new relationships — both in how they are working together and with the concept of what the job is they are doing. As ERT describes, they are creating a different sort of news and they are doing so in an entirely different way. Similarly, Vio.Me has decided to produce ecological over toxic products. Both workplaces are also operating in innovative new ways with regard to consultation and communication to and with the broader community.

I spoke with Theo Karyotis from the Open Initiative of Solidarity with the Struggle of the Workers of Vio.Me (Solidarity Initiative) and Stavros Panousis from ERT — two of the main organizing groups of the caravan. The Solidarity Initiative is an assembly-based community group that works together with the workers from Vio.Me to help defend, spread and deepen their struggle. Theo explains the purpose and composition of the Solidarity Initiative below:

Self-management is an idea that brings together different ideologies from the left, so within the Solidarity Initiative we have people from different backgrounds — we have anarchists, anarcho-syndicalists, Trotskyistis, autonomist organizations and individual activists.

What the Solidarity Initiative does is to help the workers organize and carry out the campaigns of Vio.Me — though now it has less and less responsibilities since the workers are taking more and more into their own hands. At first we helped a lot with foreign language communications and helped organize political campaigns, like the marches, writing certain texts, and so on. Of course we did this with the workers and the workers had final say.

It is important to be clear that we are two different entities, so for example sometimes the workers write a text on an issue and the Solidarity Initiative writes a different text. But again, the workers have a final say — the Solidarity Initiative always has at least five workers in the assemblies, and they have significant influence over any decision.

The ERT has been run collectively ever since it was occupied in 2013. Stavros described the massive solidarity they immediately received, with people from all over coming to encircle the outside of the station and prevent eviction. Below, Stavros describes both what they are and what they want to be. When I asked if they are an alternative sort of broadcasting he responded as follows:

No, we are pirates. We are not like a regular program. For all of this time we have managed things in a self-organized way — I think this is the most important thing we have accomplished. We have done things in a very special way and it is important to say that it was not in our minds to do it this way before. Well, maybe a few of us believed in this way of organizing, but as a whole the situation guided us to do things in this way, in this horizontal way. There was no manager or no one between the workers.

It was a long journey to get here since many people at first had resistance — people said things like ‘no one else can get be the one to film since I am the film maker,’ and ‘no one else tells the news, I tell the news.’

Each day we had fewer camera people and reporters from the inside, but life, the real situation, persuaded people to change their point of view and that if you — the people — don’t take the microphone and the camera and go outside, there will be no news. You will not be paid, maybe, but people want to help, so they went out and got the news and brought it in.

As time passed, you, the stranger, the one getting the news who was not before a part of the ERT, became a part of our assembly and could decide things related to what we are and what we are airing. It was our greatest accomplishment. We were (and are) changing the concept of news.

The new government has plans to take control of the ERT in Thessaloniki and run it again in a traditional way, both in terms of internal organization — with bosses and hierarchy — as well as in terms of programming. The assembly of the self-managed ERT wants to continue to organize in a horizontal way internally, and as they explained, most important is that the news continues to come to them in a democratic way. Their vision is one where people in communities have a say in what they want to see, can send in videos and can vote on what sorts of programming is done.

Both struggles had the support of SYRIZA in their campaign for state power, and in the case of ERT a worker was elected to the government. The purpose of the caravan, as explained by the participants, is to make sure that SYRIZA continues with their support.

The way people involved in the caravan describe their relationship to the government and their intentions range from a sort of meeting with allies, to reminding SYRIZA officials of the struggles to which they are committed and who their real base is — to those who see the caravan as a direct expression of workers’ power and as an ultimatum to the new government. The caravan is thus both a reminder and a confrontation.

As with so many people from the movements with whom I have spoken over the past weeks in Greece, they see the victory of SYRIZA as a possible opening for movements to gain more support for in the work they are doing — but everyone stresses that this can and will happen only if the movements stay organized, maintain autonomy and exert pressure on the new government from below to remind them of the base from which they arose.

As Theo from the Solidarity Initiative describes:

This week there is a big caravan and march to Athens from various places in Greece that is a joint effort between various workers’ struggles. One of the organizing groups is the recuperated workplace Vio.Me.

SYRIZA has always been sympathetic to the struggle of Vio.Me, which really is a struggle against the capitalist class and against the judicial system. SYRIZA declared themselves friends with Vio.Me, and the current Prime Minister and then President of SYRIZA even visited the factory and said they had just demands and should be supported. So now SYRIZA has to find a way to bring that into action.

We also have the struggle of the 500 women cleaners who worked in the Finance Ministry and were fired overnight. SYRIZA was elected on the promise they would hire them back. Now they are trying to make a compromise based on the agreements they are making with the Europeans, so are trying to hire them back under conditions that are negative for the workers.

Stavros from the ERT assembly explained:

The EU wants us to throw the towel in the ring — and the only people who can resist this are us. What is most important is to take our own lives into our own hands. We know how to do this. So we try and persuade the government, with others, to make the law not against us, but with us. That is the only thing we want. And then maybe, to invest in these solutions — in socially oriented solutions. And not from above.

We are taking part in a caravan with Vio.Me and others, and we are trying to make people sensitive to these cases, and to make people in government change the laws.

It is a sign to a government that is turning its back on its strongest allies — not allies in the party itself but allies in real life (though most people also voted for SYRIZA)… So we are going to shake them and say: look if we fall, you fall — maybe not the next day, but the day after.

Marina Sitrin is a writer, lawyer, teacher, organizer, militant and dreamer. She is the editor of Horizontalism: Voices of Popular Power in Argentina (2006, AK Press); the author of Everyday Revolutions: Horizontalism & Autonomy in Argentina (2012, Zed Books); and co-author, together with Dario Azzellini, of They Can’t Represent Us! Reinventing Democracy From Greece to Occupy (2014, Verso Books).

 

 

soundCamp/REVEIL broadcast info, jingle and press release

Subject: soundCamp/REVEIL broadcast info, jingle and press release
Hello,

I hope you are all well.

As we’re getting closer to the second REVEIL broadcast, I am attaching our most recent announce for you to post on your websites or to use to make an announcement.

We’re currently working on our playlist which you will receive a couple of days prior to the event.

On the day of the event, you will be able to access our stream via the following link:
http://comm.free103point9.org:8000/reveil.mp3.m3u

REVEIL will start on Saturday 2nd of May at 5am (London, Local Time) and it will run until 6am on Sunday 3rd of May (again local time)

We have updated our partner’s list with your logo and text:
http://soundtent.org/soundcamp_partners.html

If you are not on the list it probably means that you haven’t sent us your info and logo. Please do send these as soon as possible if you would like to be added.
It would also be useful to send us any links to your respective announcement pages for us to circulate and give us a provisional schedule on how you are planning to feature our programme (e.g. in full or in parts, what times etc)
If you need to post about the event on social media please use the #REVEIL hashtag
Here is a link to download our jingle for REVEIL, please fell free to feature it in your programmes:
https://www.dropbox.com/s/eezgjifi1m2s190/REVEIL_jingle2015_Cb_320.mp3?dl=0
Let me know if you have any queries or if you need any additional info.

Many thanks again for your kind support to our project and looking forward to collaborating with you this year!

Best,

Maria

Lenz


Peter Huchel

Nachthindurch, im Frost der Kammer, 
wenn die Pfarre unten schlief,
blies ins Kerzenlicht der Jammer, 
schrieb er stöhnend Brief um Brief, 
wirre Schreie an die Braut -
Lenz, dich ließ die Welt allein! 
Und du weißt es und dir graut:
Was die alten Truhen bergen 
an zerbrochenem Gepränge, 
was an Rosen liegt auf Särgen, 
diese Botschaft ist noch dein. 
Kalter Kelch und Abendmahl. 
Und der Gassen trübe Enge. 
Und die Schelle am Spital.

Jungfräulicher Morgenhimmel,
Potentaten hoch zu Roß,
Kutschen, goldgeschirrte Schimmel,
Staub der Hufe schluckt der Troß.
Und die Dame schwingt den Fächer.
Und den Stock schwingt der Profoß.
Kirchen, Klöster, steile Dächer,
Mauerring um Markt und Maut.
Schwarz von Dohlen überflogen
Postenruf und Orgellaut.
Im Gewölb, im spitzen Bogen,
stehen sie, in Stein gehauen,
die durch Glorie gezogen, 
Landesherren, Fürstenfrauen. 
Doch kein Wappen zeigt die Taten:
Hoffart, Pracht und Üppigkeit, 
nicht den hinkenden Soldaten, 
armes Volk der Christenheit 
und das Korn, von Blut betaut –
Lenz, du mußt es niederschreiben, 
was sich in der Kehle staut:
Wie sie’s auf der Erde treiben 
mit der Rute, mit der Pflicht. 
Asche in dem Feuer bleiben 
war dein Amt, dein Auftrag nicht.

Oh, des Frühjahrs Stundenschläge! 
Dünn vom Münster das Geläut. 
Durch den Wingert grüne Wege, 
wo der Winzer Krume streut. 
Auch der Büßer geht im Licht. 
Und die schwarzverhüllte Nonne 
mit dem knochigen Gesicht 
spürt im Kreuzgang mild die Sonne. 

Und der Pappeln kühles Schweben 
in der Teiche weißem Rauch, 
ist es nicht das schöne Leben, 
diese Knospe, dieser Strauch? 
Im Gehölz, vom Wind erhellt, 
schulternackt der Nymphen Gruppe,
und ein Lachen weht vom Fluß –
Doch wer atmet rein die Welt, 
wenn er seine Bettelsuppe 
täglich furchtsam löffeln muß! 
Lenz, du weißt es und dir graut:
Wer sich windet, wer sich beugt, 
wer den Lauch der Armut kaut, 
ist wie für die Nacht gezeugt.

Horch hinaus in Nacht und Wind! 
Wirre Schreie, hohle Stimmen. 
Feuer in den Felsen glimmen. 
In Fouday blickt starr das Kind. 
Bei des Kienspans trübem Blaken 
und berauntem Zauberkraut 
liegt es auf dem Totenlaken. 
Und du weißt es und dir graut.
Schmerz dröhnt auf und schwemmt vom Chore 
brennend in dein Wesen ein.
Von der ödesten Empore, 
dringend durch die dickste Mauer
– gellend alle Pfeifen schrein –
braust die Orgel deiner Trauer. 
Räudig Schaf, es hilft kein Beten! 
Unter Tränen wirds dir sauer, 
doch du mußt die Bälge treten, 
daß es in den Pfeifen gellt –
Lenz, dich friert an dieser Welt!
Und du weißt es und dir graut.
Gott hat dich zu arm bekleidet
mit der staubgebornen Haut.
Und der Mensch am Menschen leidet.

SCHEDULE [CET]

RADIO PATAPOE PROGRAMME SCHEDULE [CET]. Constanly evolving, always subject to last-minute changes, there is no “definitive” weekly patapoe schedule, but here’s a rough guide to who and what you might hear when you tune in…..
Sunday:
16:00H:20:00H Evil!
Cire net lepan On mixcloud
20:00H till 22:00H: Drum and Bass Connection Show
Drumandbassconnection
22:00H till late : Feddo’s psychedelic show
the best of alchemical radio
Monday:
18:00H:20:30H: Intercontinental Soundwaves
PAN-AMAFROPEANS by Pål/Secam
20:30H : 22:30H: C2000
C2000 on facebook
Tuesday:
15:00H : 18:00H The Precinct of Reggae!
Ramses on Facebook ..
21:00-23:00:het programma
al-noisa
23:00-..:.. BSE!
BSE on mixcloud
Wednesday:
17:00H till 20:00H S.T.R.O.N.T
Stront on facebook
21:00H till late: LOW-PITCHED
LOW-PITCHED On Mixcloud
LowPithchedPl3asure On Facebook
Thursday
13:00H 15:00H traveling on horseback
playlist and more
19:00H : 22:00H Gapend gat
Gapend Gat…
22:00H:??:??H Action
Garage freakbeat punk from all over the world
Friday
16:00H:18:00H vega selecta
vega selecta On mixcloud
21:00H: till late  Strange fridaynight:respect! Them Rockers
zen rockers On facebook
Saturday
20:00H : 22:00H
Burgerwaanzin, Ongecontroleerde socio-pathologische verkenningen met sub-muzikale en poetische ondersteuning BURGER WAANZIN
22:00 till late:
surprise dj
late till much later:
HERRIE=BEK
klas-zieke herrie